2 χρόνια μετά~

/ 12:43 μ.μ.
Πέρασε αρκετός καιρός, ε; Αρκετός για να προχωρήσουμε, αλλά όχι για να ξεχάσουμε. Δε ξέρω ποιος Θεός ή δαίμονας με οδήγησε πάλι σε αυτό το μπλογκ, ενώ είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναέγραφα. Σίγουρα, όμως, δεν μπορώ να θεωρήσω τυχαία συγκυρία το ότι η τελευταία μου ανάρτηση ήταν ακριβώς 2 χρόνια πριν, 03/08/15.

Πόσα άλλαξαν από τότε, πόσο άλλαξα από τότε. "Χωρίς εσένα", ο τίτλος του τελευταίου ποστ και δυστυχώς ισχύει ακόμη γι'ακριβώς τον ίδιο άνθρωπο. Τον άνθρωπό μου, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Πως αυτός ο άνθρωπος, ό,τι κι αν γινόταν, θα ήταν πάντα ο άνθρωπός μου, το καταφύγιό μου, η αγκαλιά που πάντοτε θα μπορώ να χωθώ και να ξεχνάω τα πάντα.

Και τώρα; Η αγκαλιά του είναι ακόμη εκεί, ναι. Μόνο που σε αυτήν έχει θέση πια μονάχα μια γυναίκα, κι αυτή δεν είμαι εγώ. Αν κάτι κατάλαβα, λοιπόν, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια είναι πως οι άνθρωποι ξεχνάνε, τόσο εύκολα όσο ένα χρυσόψαρο. Ίσως οι αναμνήσεις μας να κρατάνε χρονικά παραπάνω, αλλά σβήνονται με την ίδια ευκολία.

Δε σε κατηγορώ. Ψέματα. Σε κατηγορώ. Όχι που πήγες παρακάτω, δεν έκανα κάτι διαφορετικό. Αντιθέτως, τόλμησα να τον αποκαλέσω μάτια μου, λες κι εκείνη τη στιγμή έπαιρνα κάποιου είδους προσωπική εκδίκηση. Λες και αν τον έλεγα έτσι, θα σε πλήγωνα κι ας μη με άκουγες ποτέ. Αν με ωφέλησε; Όχι, στ'αλήθεια όχι. Τα χείλη τις περισσότερες φορές, δεν ακολουθούν τη καρδιά. Εμείς, όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο που ούτε τα χείλη έχουν λέξεις, ούτε και η καρδιά συναισθήματα. Τουλάχιστον, όχι όμορφα συναισθήματα.

Βαθιά μέσα μου νιώθω λες και σ'έχω σκοτώσει. Λες και δεν είσαι πια εν ζωή, λες και πενθώ για έναν δικό μου άνθρωπο, για ένα δικό μου κομμάτι. Στ'αλήθεια, όμως, μάτια μου.. δεν υπάρχεις. Δεν είσαι αυτός που ήσουν, δε θα ξαναγίνεις. Ίσως να μην ήσουν καν αυτό που πίστευα. Αν στηριχτώ στο πώς φέρθηκες στη πρώην σου, δε διαφέρει σε τίποτα από το πώς φέρθηκες σε εμένα. Πράγμα που θα πει πως ναι, έτσι είσαι σαν άνθρωπος.

Ξεχνάς κι ακυρώνεις εύκολα. Είναι κι αυτό μια επιλογή. Κι αν είμαστε οι επιλογές μας, ποιος από τους δυο μας βγήκε τελικά κερδισμένος; Εσύ που πέταξες πέρα κάτι το οποίο υποστήριζες ότι ήταν ό,τι πιο δυνατό σου είχε τύχει για να χτίσεις μία καινούρια σχέση, ή εγώ που μάζεψα τα συντρίμμια αυτού που πέταξες και μέσα από αυτό έχτισα έναν καινούριο εαυτό;

Ο χρόνος. Αυτός θ'απαντήσει.
Ίσως να το έχει ήδη κάνει*




Πέρασε αρκετός καιρός, ε; Αρκετός για να προχωρήσουμε, αλλά όχι για να ξεχάσουμε. Δε ξέρω ποιος Θεός ή δαίμονας με οδήγησε πάλι σε αυτό το μπλογκ, ενώ είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναέγραφα. Σίγουρα, όμως, δεν μπορώ να θεωρήσω τυχαία συγκυρία το ότι η τελευταία μου ανάρτηση ήταν ακριβώς 2 χρόνια πριν, 03/08/15.

Πόσα άλλαξαν από τότε, πόσο άλλαξα από τότε. "Χωρίς εσένα", ο τίτλος του τελευταίου ποστ και δυστυχώς ισχύει ακόμη γι'ακριβώς τον ίδιο άνθρωπο. Τον άνθρωπό μου, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Πως αυτός ο άνθρωπος, ό,τι κι αν γινόταν, θα ήταν πάντα ο άνθρωπός μου, το καταφύγιό μου, η αγκαλιά που πάντοτε θα μπορώ να χωθώ και να ξεχνάω τα πάντα.

Και τώρα; Η αγκαλιά του είναι ακόμη εκεί, ναι. Μόνο που σε αυτήν έχει θέση πια μονάχα μια γυναίκα, κι αυτή δεν είμαι εγώ. Αν κάτι κατάλαβα, λοιπόν, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια είναι πως οι άνθρωποι ξεχνάνε, τόσο εύκολα όσο ένα χρυσόψαρο. Ίσως οι αναμνήσεις μας να κρατάνε χρονικά παραπάνω, αλλά σβήνονται με την ίδια ευκολία.

Δε σε κατηγορώ. Ψέματα. Σε κατηγορώ. Όχι που πήγες παρακάτω, δεν έκανα κάτι διαφορετικό. Αντιθέτως, τόλμησα να τον αποκαλέσω μάτια μου, λες κι εκείνη τη στιγμή έπαιρνα κάποιου είδους προσωπική εκδίκηση. Λες και αν τον έλεγα έτσι, θα σε πλήγωνα κι ας μη με άκουγες ποτέ. Αν με ωφέλησε; Όχι, στ'αλήθεια όχι. Τα χείλη τις περισσότερες φορές, δεν ακολουθούν τη καρδιά. Εμείς, όμως, φτάσαμε σε ένα σημείο που ούτε τα χείλη έχουν λέξεις, ούτε και η καρδιά συναισθήματα. Τουλάχιστον, όχι όμορφα συναισθήματα.

Βαθιά μέσα μου νιώθω λες και σ'έχω σκοτώσει. Λες και δεν είσαι πια εν ζωή, λες και πενθώ για έναν δικό μου άνθρωπο, για ένα δικό μου κομμάτι. Στ'αλήθεια, όμως, μάτια μου.. δεν υπάρχεις. Δεν είσαι αυτός που ήσουν, δε θα ξαναγίνεις. Ίσως να μην ήσουν καν αυτό που πίστευα. Αν στηριχτώ στο πώς φέρθηκες στη πρώην σου, δε διαφέρει σε τίποτα από το πώς φέρθηκες σε εμένα. Πράγμα που θα πει πως ναι, έτσι είσαι σαν άνθρωπος.

Ξεχνάς κι ακυρώνεις εύκολα. Είναι κι αυτό μια επιλογή. Κι αν είμαστε οι επιλογές μας, ποιος από τους δυο μας βγήκε τελικά κερδισμένος; Εσύ που πέταξες πέρα κάτι το οποίο υποστήριζες ότι ήταν ό,τι πιο δυνατό σου είχε τύχει για να χτίσεις μία καινούρια σχέση, ή εγώ που μάζεψα τα συντρίμμια αυτού που πέταξες και μέσα από αυτό έχτισα έναν καινούριο εαυτό;

Ο χρόνος. Αυτός θ'απαντήσει.
Ίσως να το έχει ήδη κάνει*




Continue Reading
Και που λες, πέρασε κιόλας ένας μήνας από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Σπάσαμε κάθε ρεκόρ νομίζω! Και η κάθε μέρα που θα περνάει δίχως να μιλάμε, θα μεγαλώνει τον αριθμό του ρεκόρ. Γιατί ναι μάτια μου, εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει ούτε σωτηρία, ούτε επιστροφή. Σου προσέφερα απλόχερα την τελευταία μας ευκαιρία ως ζευγάρι, την μοναδική εναπομείνασα πιθανότητα να ζήσουμε τον έρωτά μας και να διεκδικήσουμε το "μαζί" που δικαιούμασταν. Κι εσύ τι έκανες; Με έβαλες να καθίσω δίπλα σου και να ακούσω ότι δεν είσαι σε φάση για σχέση και με αποχαιρέτησες ευχόμενος ό,τι καλύτερο για εμένα. Κι εγώ τι έπρεπε να κάνω; Να κλάψω; Ναι, έκλαψα. Μονάχα εκείνο το βράδυ που με κράτησες τελευταία φορά στην αγκαλιά σου. Εκείνο το βράδυ που θεώρησες ότι σου μίλησα σκληρά, απλώς και μόνο επειδή κατάφερα να αποτυπώσω με λέξεις την ωμή αλήθεια. 
Δε μετανιώνω για όσα σου είπα. Ούτε για όσα θα κάνω προσπαθώντας να διορθώσω τα δικά σου τα σπασμένα. Μου ζήτησες να προχωρήσω τη ζωή μου κι αυτό έκανα. Έκοψα το σχοινί μας, έπαψα να σε ακολουθώ και να είμαι δέσμια του έρωτά σου. Προσπαθώ να γεμίζω τον χρόνο μου, δεν μου επιτρέπω να σε σκέφτομαι, να νιώθω, να τολμήσω να σου πληκτρολογήσω μήνυμα, αν και ομολογώ πως το έχω κάνει. Αλλά δεν σου έστειλα.. όχι από εγωισμό, απλώς γιατί δεν ήθελα να ξαναρχίσω άσκοπες συζητήσεις, με εσένα να το παιζεις χαλαρός, φιλοσοφημένος κι αποφασισμένος γκόμενος. Δεν υπάρχει λόγος να σου στείλω, τα νέα σου έτσι κι αλλιώς τα μαθαίνω από τον ρουφιάνο το φμπ. Χαμογελάς, πηγαίνεις εκδρομές με φίλους και φίλες.. Ζεις! Ζεις την ζωή που διάλεξες, μια ζωή στην οποία δεν υπάρχει ούτε χώρος, ούτε χρόνος για εμένα. Διάλεξες συνειδητά να μην με εχεις πλάι σου σε όλες αυτές σου τις στιγμές.. Κι αυτό για εμένα ήταν η παύλα δίπλα στην τελεία μας. Γιατί ναι μάτια μου, μπορείς και να πανηγυρίσεις, φτάσαμε στο σημείο που ήθελες! Τελειώσαμε. Και πραγματικά εύχομαι να μην είχες ακούσει ποτέ αυτήν την λέξη από εμένα, γιατί αυτήν κανένα reset δεν μπορεί να την αναιρέσει. 
"Χωρίς εσένα" έλεγαν το τραγούδι που ανέβασες. Δυο λέξεις, η επιλογή σου. 
"Without you" το τραγούδι που ανέβασα εγώ.
Το "μαζί" τελικά δεν το κερδίσαμε, αλλά το "χώρια" το κερδίσαμε και με επιτυχία.

Να ξεχάσουμε δεν πρόκειται. Μα πρέπει να προσπεράσουμε. Άλλωστε αργά ή γρήγορα οι συνθήκες θα επιτάξουν να συναντηθούν τα βλέμματά μας και πάλι. Και τότε θα σου χαμογελάσω, θα μου χαμογελάσεις, και θα ξέρουμε. 
Ζήσε την ζωή που διάλεξες. Αυτό το χώρια μου. Να με θυμάσαι μονάχα καμιά βραδιά που θα πιάνεις διστακτικά το βιολί στα χέρια σου, όπως θα σε θυμάμαι κι εγώ κάθε φορά που θα φτάνω στο λιμάνι.
Ζήσε. Και πες πως δεν γνωριστήκαμε ποτέ.
Το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Άλλωστε δεν μας έμειναν κι άλλες επιλογές.
Γνωριστήκαμε τη λάθος στιγμή, και καταντήσαμε τον πιο σωστό έρωτα πιο λάθος από τον καθένα. 
Γράψαμε και το φιναλε, το τελευταίο μας κεφάλαιο με τίτλο "χωρίς εσενα".
Υπάρχω και χωρίς εσένα, JoJo. 
Και το ίδιο απαιτώ κι από σένα.

Α, και κάτι τελευταίο. 
Σ'αγαπούσα. 
Καληνύχτα.




















Χωρίς εσένα !

by on 2:27 π.μ.
Και που λες, πέρασε κιόλας ένας μήνας από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Σπάσαμε κάθε ρεκόρ νομίζω! Και η κάθε μέρα που θα περνάει δίχως ν...
Σε περίμενα. 
Εδώ και πολλά βράδια σε περιμένω.
Περιμένω ότι θα ξημερώσει και θα πάρεις ξανά για να μου πεις ότι είσαι κάτω απ'το σπίτι μου.
Φροντίζω ανέκαθεν το σπίτι να είναι στην εντέλεια, το ίδιο κι εγώ. Έτοιμα να σε υποδεχτούμε για μια ακόμη φορά. 
Και χτες σε περίμενα. Ειδικά χτες.
Και πάλι δεν ήρθες.
Πάλι με βρήκε το ξημέρωμα μόνη αγκαλιά με ένα μουσκεμένο μαξιλάρι και μ'ένα κινητό το οποίο δε χτύπησε ποτέ.
Μόνη. Κυρίως αυτό.
Παρέα με το καλούπι, για την ακρίβεια. Αυτό το καλούπι του "θα περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να είμαστε μαζί". Και ξέρεις πόσο απεχθάνομαι τα καλούπια. Δίδυμος, βλέπεις.
Νομίζω παραιτήθηκα. Παραιτούμαι. Γενικώς. Απ'όλα. 
Μονάχα στη σχολή μένω να επενδύω. Κι αυτό μη φανταστείς, για χάρη των γονιών μου το κάνω. 
Παραιτήθηκα από φίλους. Δε βγαίνω πια, ούτε έχω τις αντοχές να ασχοληθώ με καβγάδες και παράπονα.
Παραιτήθηκα ακόμη κι απ'τα όνειρά μου. Δεν γράφω πια. Δεν μπορώ, δεν ξέρω γιατί.
Παραιτήθηκα απ'τον ίδιο μου τον εαυτό. 
Η κοπέλα που άλλοτε τραγουδούσε ακατάπαυστα, ξαφνικά σιώπησε.
Σιώπησα, στην προσπάθειά μου να καταλάβω τι αγάπησες εσύ στη σιωπή. Γιατί δε μπορεί, για να την επέλεξες κάτι θα αγάπησες σε αυτήν.
Με έχασα. Μαζί με εσένα έχασα κι εμένα.
Και στη προσπάθειά μου να με ξαναβρώ, εμένα, τη παλιά Σοφία, αυτή που δεν σε ήξερε, συνειδητοποιώ πόσο ανούσια και σκοτεινή ήταν προτού σε γνωρίσω. Προτού τα μάτια σου να τη φωτίσουν και να της δώσουν το νόημα που από καιρό ζητούσε.

***
Φαντάσου έναν τυφλό που για χρόνια δεν μπορεί να δει τίποτα πέρα από απέραντο σκοτάδι. Ώσπου κάποια στιγμή καταφέρνει για πρώτη φορά να βρει το φως του και να δει ξεκάθαρα τα πάντα γύρω του. 
Να δει τον άλλοτε σκοτεινό κόσμο του με άλλο μάτι. Και πάνω που το καταφέρνει, εμφανίζεται κάποιος ξαφνικά και τον δένει χειροπόδαρα με δεσμά, αλυσίδες, ενώ παράλληλα του κλείνει και τα μάτια με κάτι, οτιδήποτε. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα, τον κρατούν τα δεσμά αδρανή κι ακίνητο. Έχει βρει το φως του, αλλά δεν τον αφήνουν να δει.
Στη πορεία βρίσκεται κάποιος πρόθυμος να λύσει τα δεσμά και να τον απελευθερώσει, με μοναδική προϋπόθεση να απαρνηθεί το φως του.
Εσύ, η ψυχρή λογική, θα μου έλεγες πως δεν θα είχε κάτι να χάσει αν το απαρνιόταν, μιας και ήταν ήδη βυθισμένος στο σκοτάδι.
Εγώ σου λέω μάτια μου, πως θα περίμενε. 
Θα περίμενε έως ότου σκουριάσουν τα δεσμά τόσο ώστε να μπορέσει πια να τα σπάσει και να απελευθερωθεί, για να ξαναβρεί το φως του.
Πες μου όμως, εγώ σε ρωτάω, ποιος του εγγυάται πως το φως δεν θα έχει ήδη σβήσει;

*** 

Νομίζω κουράστηκα. Και δεν μου πάει όλο αυτό.
Δεν είναι ότι δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Είμαι. Απίστευτα.
Και το ξέρεις.
Όμως πονάει.
Πονάει το να είμαι ερωτευμένη μαζί σου χωρίς να μου δίνεις κάτι να πιαστώ.
Κι εγώ δεν θέλω να πονάω.
Δεν θέλω να είμαι πια ερωτευμένη μαζί σου. Όχι έτσι.
Να είμαι ευτυχισμένη θέλω. 
Να μην κοιμάμαι πια με την ελπίδα ότι ίσως να σε δω σε λίγες ώρες.
Να μην ξυπνάω με την απογοήτευση που δεν σε είδα. 
Δεν είναι έτσι ο έρωτας, μάτια μου.
Το να σε περιμένω μόνη, σε μία ατελείωτη αναμονή.
Έρωτας θα ήταν αν είχες πάρει το πρώτο πλοίο κι είχες έρθει. 
Ξέρεις ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο πια, με τον φόβο ότι θα με διώξεις πάλι.
Ήρθα πολλές φορές για εσένα. 
Λυπάμαι που δεν μπορώ να πω το ίδιο και για εσένα.
Αυτό που με πονάει δεν είναι τόσο το ότι δεν ήρθες. 
Αλλά το ότι δεν πρόκειται και να έρθεις. 
Κι εγώ δεν μπορώ να κοιμάμαι άλλο με τη πόρτα ξεκλείδωτη.
Απόψε, να μην έρθεις.
Θα κλειδώσω.

Για να δω.. θα τη σπάσεις επιτέλους τη γαμημένη τη πόρτα;
 




(ανα)μόνη

by on 4:16 μ.μ.
Σε περίμενα.  Εδώ και πολλά βράδια σε περιμένω. Περιμένω ότι θα ξημερώσει και θα πάρεις ξανά για να μου πεις ότι είσαι κάτω απ'το σ...
...στο μυαλό μου θα'ρθεις πάλι...
Όχι πως φεύγεις και ποτέ. 
Μόνιμος κάτοικος, με συμβόλαιο χωρίς ημερομηνία λήξης. 
Ειδικά απόψε δεν θα μπορούσες να λείπεις από δω. 
Οι αστραπές, οι βροντές, η ασταμάτητη βροχή, ο δυνατός αέρας, όλα σε θυμίζουν απλά και γαμημένα.
Τι να πρωτοθυμηθώ.. πες μου τι..
Τότε που σε περίμενα έξω απ'το πλοίο κι έβρεχε; 
Αργότερα την ίδια μέρα που πηγαίναμε σπίτι σου και πάλι έβρεχε; Κι εσύ μου έλεγες να τρέξουμε και μ'έσπρωχνες..
"Με παρενοχλεί ο κύριος", είχα πει μ'εκείνο το θεατράλε ύφος που καθόλου δεν συμπαθείς, σε μία άγνωστη. Κι εσύ σοκαρισμένος με έπιασες απ'το σβέρκο και μ'έσφιξες ελαφρά λέγοντάς μου "είσαι τρελή, προχώρααα".
Ανέκαθεν έβρεχε.. Από την πρώτη κιόλας στιγμή της γνωριμίας μας..
Κι όταν με άφησες για πρώτη φορά.. Η ίδια ακριβώς μπόρα..
Κάθε που ήταν να χωριστούμε το ίδιο σκηνικό..
Δυνατός αέρας και ακατάπαυστη βροχή..
Δεν ξέρω τι άλλο να σου γράψω απόψε.. Πραγματικά τα συναισθήματα που μ'έχουν κατακλύσει είναι πιο δυνατά και πιο επίπονα από ποτέ άλλοτε.
Όχι, μάτια μου.. Δεν φταίει η περίοδος, όπως έγραψες και στο τουίτερ..
Φταίνε τα χέρια μου που αναζητούν το πρόσωπό σου, τον λαιμό σου, το στέρνο σου, τις παλάμες σου..
Θέλω τόσο απελπισμένα να σ'έχω δικό μου μπροστά στα μάτια μου..
Για λίγα γαμημένα λεπτά..
Ξέρω, δεν θες. Γι'αυτό και το σέβομαι.
"αν ήθελε θα στο είχε ήδη ζητήσει", μου είπε σήμερα η Χρυσάνθη.
Και υποθέτω είχε απόλυτο δίκιο.
Μα απόψε αγάπη μου δεν είναι αυτή η απορία μου.. το αν θες να με δεις ή όχι.
Απόψε η απορία μου είναι γιατί.. τι στο διάολο μου έχεις κάνει κι έχω κολλήσει εδώ λες κι είμαι δεμένη χειροπόδαρα με τις αλυσίδες του έρωτά σου.
Κι αφού δεν μπορείς, δεν θες να είσαι μαζί μου.. τότε γιατί.. γιατί έπρεπε να έρθουν έτσι τα πράγματα.. Γιατί ήρθα στη ζωή σου..
Γιατί εγώ.. Γιατί εσύ.. 
Κι αφού αποφασίσαμε να φύγουμε, γιατί μένουμε μάτια μου;
Μάλλον ήρθε η στιγμή να κοιτάξουμε ξανά τα εισιτήριά μας, αντράκι μου.
Ναι, αυτά του έρωτά μας.
Ίσως να μην προσέξαμε ότι ήταν χωρίς επιστροφή. 
Πόσο πιο ανεύθυνοι; 
Ή μάλλον πόσο πιο υπεύθυνοι;





https://www.youtube.com/watch?v=MCbi9itfmEA
-για δείξε μου πώς κάνει το εικονίδιο που θέλει αγκαλίτσα;
-έτσιιι !
(για να σου δώσει την αγκαλιά, που δε μπορώ να σου δώσω εγώ)

((κάποιες νύχτες με φεγγάρι))

by on 1:29 π.μ.
...στο μυαλό μου θα'ρθεις πάλι... Όχι πως φεύγεις και ποτέ.  Μόνιμος κάτοικος, με συμβόλαιο χωρίς ημερομηνία λήξης.  Ειδικά απόψε δε...
Οι μέρες και οι νύχτες στο νησί κυλούν καταπληκτικά γρήγορα.
Ή μήπως βασανιστικά αργά;
Δεν βγαίνω απ'το σπίτι.
Μόνο για τρέξιμο στο βουνό νωρίς το πρωί.
Μόλις απέρριψα πρόταση για βόλτα αύριο στα Χανιά.
Πήγα μονάχα για μια μέρα στην Ελευθερία και στον αδερφό μου.
Τάχα μου για να ηρεμήσω. Αλλά όταν είδα το αμάξι σου παρκαρισμένο έξω απ'το σπίτι σου, ταρακουνήθηκε ολάκερο το είναι μου.
Όσο έχει απομείνει, έστω.
Θα πάω και αύριο. Μην με ρωτάς γιατί. Μαζοχισμός.
Δεν θα σου πω ψέματα. Περνάω δύσκολα. Πολύ δύσκολα, αγάπη μου.
Το να ξέρω ότι μας χωρίζουν 5 λεπτά απόστασης, με κάνει να θέλω να'ρθω να σε βρω.
Αν σε έβρισκα για παράδειγμα απόψε, λέξη δε θα σου έλεγα.
Θα σε κοίταζα, θα με κοίταζες, και θα τα'χαμε πει όλα.
Και θέλω να τα ξαναδώ τόσο πολύ τα μάτια σου.. Τα -καστανοπράσινα- μάτια σου..
Θέλω να σ'αγγίξω.. Να σε μυρίσω.. Να σου φωνάξω πόσο τσόγλανος είσαι που τα γάμησες όλα..
Να σου ρίξω ένα χαστούκι να συνέλθεις και ύστερα να σε πνίξω στα φιλιά..
Δεν το αντέχω, αγάπη μου..
Γι'αυτό και θα φύγω.
Θα φύγω. Πάλι εγώ, η "δυνατή".
Δικαιολογία δε δυσκολεύτηκα να βρω, τα μαθήματα. Τους έχω ήδη προϊδεάσει ότι έχω πολύ διάβασμα κι ίσως χρειαστεί η αναχώρησή μου για τη πρωτεύουσα να γίνει πολύ νωρίτερα.
Πρέπει να φύγω.
Όσο μένω το πράγμα χειροτερεύει. Και ξέρεις πολύ καλά ότι άμυνες δεν έχω. 
Το ανοσοποιητικό μου δεν άργησε ν'αντιδράσει και πάλι.
Αρρωσταίνω κοντά σου.
Ή μάλλον αρρωσταίνω τόσο κοντά και ταυτόχρονα μακριά σου.
Δεν τη συνήθισα την απουσία σου απ'τη καθημερινότητά μου.
Έχει μείνει ένα κενό που μάταια προσπαθούν να γεμίσουν μερικά πακέτα μικρών θανάτων, οι τρελές οι φίλες μου, ατελείωτες playlists τραγουδιών και μερικές μελό ταινίες.
Το έχουν παρατηρήσει όλοι ότι κάτι έχει αλλάξει, μα δε τολμούν να με ρωτήσουν. 
Αρκούνται στα δικά τους συμπεράσματα και σε μερικές ελπίδες ότι το καλοκαίρι που θα ξανακατέβω θα είμαι ξανά όπως παλιά.
Χαμογελάω. Μα μονάχα επειδή θυμάμαι το δικό σου χαμόγελο όποτε μ'έβλεπες να χαμογελάω.
Απλώς είναι τα μάτια μου που χάνονται πού και πού. Βυθίζονται ξανά στο πράσινο των ματιών σου.. Αναζητώντας μάταια μια σανίδα σωτηρίας..
Θα τον βρούμε, αγάπη μου. Θα τον βρούμε και τον δρόμο μας.. και τον λόγο που ερωτευτήκαμε.
Είμαι σίγουρη γι'αυτό.
Μα ως τότε θα ψάχνω λόγους για να μείνω μακριά σου.
Δεν θέλω ένα προσωρινό "μαζί" από σένα, αγάπη μου.
Δεν ήθελα να σου προσφέρω λίγες στιγμές για να με θυμάσαι.
Εγώ μάτια μου ήθελα να σου χαρίσω την αιωνιότητα, μέσα από στιγμές. 
Κι αντί αυτού ζω στιγμές χώρια σου, που φαντάζουν αιωνιότητα.
Καταστρέψαμε έναν έρωτα, μωρό μου.
Με μοναδική μας ποινή, ισόβια μνήμη.
Και δεσμά μας, μερικές ανυπόστατες ελπίδες.




θέλω να σε δω, μα δε θα στο ζητήσω. 
αν θες το ίδιο, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
όπως λέει κι ο αγαπημένος σου
"αν είναι να'ρθεις, μην αργείς"
στα χέρια σου είναι η τράπουλα πια.




((ποινή μας, ισόβια μνήμη))

by on 10:59 μ.μ.
Οι μέρες και οι νύχτες στο νησί κυλούν καταπληκτικά γρήγορα. Ή μήπως βασανιστικά αργά; Δεν βγαίνω απ'το σπίτι. Μόνο για τρέξιμο στο ...
Δε σε ξέχασα ποτέ.
Πέρασε καιρός. Ίσως να περάσει πολύς ακόμη, χωρίς μια σου λέξη.
Χωρίς να βλέπω ειδοποιήσεις στο παράθυρο συνομιλίας σου, χωρίς να βλέπω το όνομά σου στην οθόνη του κινητού.
Χωρίς να έχω κάτι να περιμένω από εσένα.
Ξυπνάω χωρίς να περιμένω μία καλημέρα σου.
Κοιμάμαι χωρίς να ελπίζω σε μία καληνύχτα σου.
Όχι, δεν ακούω τις καλημέρες και τις καληνύχτες κάποιου άλλου.
Ούτε κοιμάμαι στην αγκαλιά άλλου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε;
Αφού δε σε κουβαλάω απλώς μέσα μου, αλλά και πάνω μου. Λες και το άρωμά σου πότισε το κορμί μου, και κάθε άγγιγμά σου έγινε δεύτερο δέρμα μου.
Ναι, μου ζήτησες να βρω κάποιον άλλον, να πάω παρακάτω. Αλήθεια, το εννοούσες; Μπορείς να με φανταστείς στα χέρια κάποιου άλλου; Αντέχεις στην εικόνα του να καλύπτει κάποιος τα δικά σου σημάδια με δικά του πάνω στο κορμί μου;
Με συγχωρείς. Μα δε θα σου κάνω τη χάρη. Έχω μάθει να σέβομαι. Τόσο εμένα όσο και τους γύρω μου. Από σεβασμό στον εαυτό μου δεν θα σε ακούσω. Δεν θα παραδοθώ λαβωμένη στην τάχα σωτήρια αγκαλιά κάποιου άλλου μόνο και μόνο για χάρη σου. Μόνο και μόνο για να σε απαλλάξω από ορισμένες τύψεις, φορτώνοντας τη δική μου συνείδηση με ενοχές.
Ίσως για εσένα να ήταν εύκολο. Ίσως όντως να ήσουν με κάποια άλλη κοπέλα εκείνη τη μέρα που ενημερώθηκα ότι σε είδαν με άλλη, και την αμέσως επόμενη στιγμή ότι έκαναν λάθος τελικά. Έκανε όντως λάθος; Ή το είπε απλώς επειδή φοβήθηκε την αντίδρασή μου;
Νομίζω στιγμή δεν πίστεψα ότι έκανε λάθος. Ξέρει πολύ καλά πόσο απερίσκεπτη είμαι, ίσως να με πήρε χωρίς καν να σκεφτεί τις συνέπειες και να θεώρησε πως το να μου πει ότι έγινε λάθος θα έσωζε κάπως την κατάσταση.
Το ίδιο βράδυ ανέβασες μία φωτογραφία στην οποία ήσουν ομολογουμένως ένας κούκλος. Ένας χαρούμενος κούκλος. Είδα την χαμογελάρα σου ν'αποτυπώνεται στο γυαλί και θυμήθηκα..

**
-Έχεις χαμογελάρα, πανάθεμα.
-Μόνο όταν κοιτάζω εσένα.
**
Επανέρχομαι απόψε για ν'αναθεωρήσω.
Μονάχα όταν κοιτάς εμένα, έρωτά μου;
Μονάχα εγώ ήμουν ο χάλκινος άγγελός σου;
Ή υπήρξαν κι άλλοι άγγελοι; Καστανοί, μελαχρινοί, ξανθοί άγγελοι;
Όταν πια δεν έμεινε τίποτα άλλο να σου δώσω, έκοψες τα δικά μου φτερά και τα κράτησες για να πετάξει ο επόμενος άγγελός σου;
Τσόγλανε..
Καρδιά δεν έχεις;
Ξέρεις.. Όταν με έδιωξες, εκείνο το βράδυ.. τότε που.. συγγνώμη, αλλά δεν..
Όταν επέστρεψα, λοιπόν.. μετά από πολύ καιρό που το συζήτησα, με συγκλόνισε η αλήθεια που κρυβόταν σε μία μονάχα πρόταση της φίλης μου. "Αυτό δεν το κάνεις ούτε στον χειρότερο εχθρό σου."
Και κάπου εκεί νομίζω άρχισα ν'ακούω το ξυπνητήρι του μυαλού μου να χτυπάει.
Όπως αναμφίβολα θα έχεις δει και στο τουίτερ μου
"Συνειδητοποίηση το λένε. Κι αν όχι κόκαλα, τσακίζει ανθρώπους."
Συνειδητοποίησα πόσες φορές έχω κλάψει για σένα..
Πόσες φορές έφυγες..
Πόσες φορές μ'έδιωξες..
Πόσα είπες..
Πόσα λίγα ένιωσες..
Δεν ξέρω σε τι σου έφταιξα..
Δεν ξέρω γιατί ήθελες να βγάλεις το άχτι σου πάνω μου..
Ίσως γιατί ήμουν "εκτός προγράμματος".
Και θέλησες να με βγάλεις απ'τη μέση..
Όπως κάθε εμπόδιο στη σταδιοδρομία σου..
Να με τσακίσεις..
Παίρνοντάς ακόμη και την τελευταία στιγμή ό,τι απέμενε πια να σου δώσω.
Αφήνοντάς μέ με το τίποτα.
Με ένα "από πού κι ως πού;"..
Και με ένα άψυχο κορμί πάνω στο οποίο βλέπω ακόμη τα σημάδια σου.
"Άψυχη κούκλα", δε με είχες πει;
Με τη σειρά μου σε ρωτάω κι εγώ, ποιος είναι ο άψυχος;
Ποιος έδιωξε ποιον;
Ποιος δε νοιάστηκε για ποιον;
Ποιος ξημεροβραδιαζόταν με μουσκεμένα μαξιλάρια σε ένα σπίτι του οποίου μοναδικό φως ήταν η ανάμνηση απ'τα μάτια σου;
Ποιος;
Ποιος έπαιζε τελικά;
Ποιος έβαζε τους όρους;
Ποιος αποφάσιζε;
Ποιος έφυγε;
Ποιος έμεινε;
Ποιος επέστρεψε;
Σε ρωτάω γαμωτοστανιομου
Ποιος;
Ποιος τόλμησε να κοιτάξει άλλα μάτια;
Ποιος διανοήθηκε το να κρατήσει στην αγκαλιά του άλλον άνθρωπο;
Πώς;
Πώς μπόρεσες, πανάθεμα;
Θυμήσου.. απ΄τις τελευταίες σου κουβέντες ήταν το ότι δεν έκανα πράγματα που σε ενθουσίασαν, παρά μόνο στο κρεβάτι.
Πώς μπορείς να λες τέτοια πράγματα;
Συνείδηση δεν έχεις;
Αυτό ήμουν για σένα;
Ένα γαμημένο πήδημα;
Που το προσπέρασες και τώρα κοιμάσαι ήσυχος εκεί;
Εκεί στο ίδιο σπίτι που σε έμαθα, σε ερωτεύτηκα, σε πόθησα, σε ένιωσα.
Εκεί που πλέον προφανώς μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με μια άλλη γυναίκα.
Λες και δεν ήμουν τίποτα πέρα από μία ακόμη εμπειρία.
Πόσο λίγη ήμουν για σένα;
Τόσο έξω έπεσα με εσένα;
Τόσο καλά υποκρίνονται ακόμη και τα μάτια σου;
...
....
.....
Νομίζω καμία σημασία δεν έχει το ότι είσαι με άλλη, αν είσαι.
Αυτό θα ήταν μηδαμινό σε σχέση με όσα έχουν προηγηθεί.
Θα έρθει και για σένα η στιγμή της συνειδητοποίησης.
Θα έρθει η στιγμή που θα συνειδητοποιήσεις τι είπες, τι έκανες, σε μια κοπέλα που το μόνο της παράπτωμα ήταν να σ'ερωτευτεί επ'αορίστου..
Σε μια κοπέλα που δε σου ζήτησε πολλά, κι εντέλει δε σου πήρε απολύτως τίποτα.
"Με κατέστρεψες" σου είπα μέσα απ'τα αναφιλητά μου χαράματα κι άρχιζες να φωνάζεις μη μπορώντας να δεχτείς πως σου έλεγα την αλήθεια. Ναι, μιλάω για εκείνο το τηλεφώνημα που σου έκανα μεθυσμένη κι εσύ δεν νοιάστηκες καν να δεις πώς είμαι την επόμενη μέρα..
Πόσος περισσότερος σεβασμός;
Πόσο περισσότερο ενδιαφέρον;
Πόσος περισσότερος έρωτας;
Με κατέστρεψες..
Αν κάτι θα μπορούσα να σου πω μετά από τόσο καιρό κοιτάζοντάς σε στα μάτια, μονάχα αυτές τις δύο λέξεις θα έλεγα.
Κι ούτε που νοιάστηκες..
Ούτε που γύρισες να κοιτάξεις πίσω να δεις τι απέμεινε, πόσο μάλλον το αν.

Είχες πει πως όλον αυτόν τον καιρό παίζαμε ένα παιχνίδι, με τους δικούς μου όρους. Όταν στη πραγματικότητα παίζαμε αποκλειστικά με έναν και μοναδικό δικό σου όρο: εσύ θα έφευγες, εγώ θα περίμενα, εσύ θα επέστρεφες, εγώ θα σε συγχωρούσα.
Μα τη τελευταία φορά δεν έφυγες εσύ. Εγώ έφυγα. Έφυγα με το πλοίο στο οποίο εσύ με ανάγκασες να μπω. Εσύ κι ένα "από πού κι ως πού;". Με έδιωξες. Για ακόμη μια φορά παίξαμε με τους δικούς σου όρους.
Γι'αυτό να μην λες ότι έμεινες εδώ, ότι είσαι ακόμη εδώ.
Ποτέ δεν ήσουν, και μάλλον δεν πρόκειται να βρεθείς και ποτέ. Ψευδαισθήσεις προσπαθείς να δημιουργήσεις ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό.
Ίσως να βγεις κι από πάνω, να με κατηγορήσεις γι'ακόμη μια φορά ότι εγώ έφυγα τη στιγμή που εσύ δεν έφυγες στιγμή.
Έφυγα, ναι. Επέστρεψα όμως. Στο ίδιο νησί, στο ίδιο λιμάνι. Και το θέμα δεν είναι ότι δεν ήσουν εκεί να με περιμένεις. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν ήθελα τελικά να είσαι εκεί.
Στο νησί επέστρεψα, όχι σε σένα αγάπη μου.
Όχι όπως παλιά.
Όχι πια.

P.S.: δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει αυτή η κοπέλα. αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα θέλω μονάχα. να σε σκεπάζει τα βράδια, να μη σου παίρνει το στρώμα όπως εγώ. αστείο, έτσι; ίσως και να'ναι τελικά το μόνο πράγμα που κατάφερα να πάρω από εσένα.
Μάτια μου..
Αντίο.
*α και να προσέχεις τον Κόκμπο μας. κυρίως αυτό.



((τις βραδιές που δεν κοιμάσαι))

((μεταξύ μας))

by on 12:40 π.μ.
Δε σε ξέχασα ποτέ. Πέρασε καιρός. Ίσως να περάσει πολύς ακόμη, χωρίς μια σου λέξη. Χωρίς να βλέπω ειδοποιήσεις στο παράθυρο συνομιλίας σο...
Τικ-Τοκ
Τ'ακούς;
Όχι, δεν είναι η καρδιά μου. 
Αυτή έχει πάψει να χτυπάει εδώ και καιρό.
Άκου καλύτερα.
Δείκτες είναι_
Μιας άχρηστης εφεύρεσης 
που κάποιοι επιτήδειοι 
ονόμασαν ρολόι.
Για να μπορούμε να μετράμε_
Δευτερόλεπτα.
Λεπτά.
Ώρες.
Στιγμές_
Βλέπεις;
Τα μετατρέψαμε όλα σε αριθμούς.
Σε μαθηματικά, που τόσο σ'αρέσουν.
Κι έτσι, απόψε
ακούω αυτόν τον ήχο 
αντί για τη φωνή σου.
Και μετράω_
Αντίστροφα_
Όχι όπως οι δείκτες.
Εναντιώνομαι στη φορά τους.
Στη φυσική ροή τους.
Θυμήσου_
Τους στίχους της Αρετούσας.
"Για με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων"
Εναντιώνομαι_
Όχι από αντίδραση.
(Ίσως και λίγο απ'αυτό, με ξέρεις)
Αλλά για να μη χρειαστεί 
να μετρήσω_
το κάθε κλάσμα δευτερολέπτου
που η ύπαρξή μου απαιτεί εσένα 
για να μπορέσει να κινηθεί και πάλι
όπως τη προστάζουν οι δείκτες_
για να μπορέσει να ξεφύγει_
απ'την αδράνεια.
Για να μη χρειαστεί να συνειδητοποιήσω
ότι τα κλάσματα αυτά δευτερολέπτων 
τείνουν στο άπειρο
όπως ακριβώς
κι ο έρωτάς μου για εσένα.
Επιλέγω να μετρήσω
προς τα πίσω
μήπως και καταφέρω στιγμιαία
αντί για τους δείκτες 
ν'ακούσω και πάλι τους χτύπους της καρδιάς σου.
Επιλέγω το "πίσω"
που αντιστοιχεί σε ρέμα
και συνεπάγεται κατάδυση
στο πράσινο άδυτο των ματιών σου.
Μία κατάδυση χωρίς οξυγόνο.
Δεν το χρειάζομαι
Το οξυγόνο είναι εκείνες οι στιγμές 
πλάι στις οποίες θα σε βρω
μες το σκοτάδι
του άπατου βυθού των ματιών σου.
Γιατί αυτό είμαστε, μωρό μου.
Δύτες_
Σε έναν ωκεανό 
δακρύων
(φανερών και μη)
ν'αναζητάμε και πάλι στιγμές
-όχι λύσεις-
::στιγμές::
μήπως και καταφέρουμε
ν'αγγίξουμε ξανά ο ένας τον άλλον
και μ'ένα φιλί
να αποθηκεύσουμε το οξυγόνο που χρειάζεται
για να συνεχίσουμε 
χώρια πια
τη πορεία μας στον βυθό
αφού τον δρόμο για την επιφάνεια τον χάσαμε
κι ας ξέρουμε καλά
πως εκεί
-στην επιφάνεια-
βρίσκονται οι σανίδες σωτηρίας μας
-οι λύσεις-.
Τις κρατάνε εκεί
ένα "μαζί"
κι 
ένα "για όσο"
με μοναδική προϋπόθεση
(ίσως κι απαίτηση)
να αναδυθούμε 
-όχι χώρια-
αλλά μαζί.
Κι αν θεωρείς 
ότι εγώ 
σου άφησα το χέρι 
λάθος κάνεις.
Ίσως το σκοτάδι 
να μη σ'αφήνει να δεις
πως τα σχοινιά μας
ακόμη να τα κόψω.
Δεν σε άφησα_
Δεν σε αφήνω_
Τ'ακολουθώ τα μάτια σου
άλλωστε 
είναι το μοναδικό μου φως
μέσα σ'αυτήν την ατελείωτη μαυρίλα.
Απλώς περιμένω 
να δω
να βεβαιωθώ
πως καταφέρνεις να προσανατολιστείς
και μόνος σου
χωρίς να κοιτάξεις πίσω σου
αναζητώντας το φως
των δικών μου ματιών
(όσο απέμεινε δηλαδή).
Κι αν αντί για τη πλάτη σου
δω τα μάτια σου
να με αναζητούν
ξανά
τότε αγάπη μου
θα ξέρω
πως δεν έπεσα έξω
και
θα σε προκαλέσω
σε μία ακόμη 
challenge 
"ραντεβού στην επιφάνεια;" 

((και ας πνιγώ για το καλό σου))

δύ(κ)τες

by on 9:30 μ.μ.
Τικ-Τοκ Τ'ακούς; Όχι, δεν είναι η καρδιά μου.  Αυτή έχει πάψει να χτυπάει εδώ και καιρό. Άκου καλύτερα. Δείκτες είναι_ Μιας άχρη...